ICTPRESS - مدیران سیلیکون‌ولی زودتر از بقیه این سیگنال را دریافت کردند که در دنیای پرشتاب امروز، برنده کسی است که چابک باشد، نه کسی که سنگین‌ترین دیوارها را دارد. 

به گزارش شبکه خبری ICTPRESS، تا همین یک دهه پیش، موفقیت در دره تکنولوژی (Silicon Valley) تعریف مشخصی داشت: یک عمارت چند هزار متری در پالو آلتو یا آترتون، با ستون‌های سنگی بلند، معماری کلاسیک و هزینه‌های نگهداری سرسام‌آور. اما در سال‌های اخیر، یک چرخش پارادایم عجیب و معنادار در سبک زندگی نخبگان فناوری رخ داده است. این تغییر زمانی تیتر اول رسانه‌های جهان شد که ایلان ماسک، مدیرعامل تسلا و اسپیس‌ایکس، اعلام کرد تمام املاک لوکس خود را فروخته و در یک خانه پیش‌ساخته ۵۰ هزار دلاری (مدل Boxabl Casita) در محوطه استار‌بیس تگزاس زندگی می‌کند.

ابتدا بسیاری تصور کردند این یک حرکت نمایشی یا PR Stunt است. اما با گذشت زمان، مشخص شد که ماسک تنها نیست. گزارش‌های متعدد از کالیفرنیا تا آستین نشان می‌دهد که بسیاری از مدیران استارتاپ‌ها، مهندسین ارشد شرکت‌های Big Tech (گوگل، متا، اپل) و سرمایه‌گذاران خطرپذیر، در حال کوچ از عمارت‌های سنتی و سنگین به سازه‌های پیش‌ساخته مدرن و مینیمال هستند. اما چرا؟ چه چیزی باعث شده تا افرادی که توانایی خرید گران‌ترین پنت‌هاوس‌های جهان را دارند، به زندگی در یک سازه مدولار ۴۰ یا ۶۰ متری علاقه نشان دهند؟

پاسخ در طرز تفکر مهندسی نهفته است. برای یک ذهن تربیت شده با الگوریتم و بهینه‌سازی، ساختمان‌های سنتی پر از باگ هستند: اتلاف انرژی بالا، پروسه ساخت کند و غیرقابل پیش‌بینی (Waterfall)، عدم تطبیق‌پذیری در برابر تغییرات و هزینه استهلاک بالا. در مقابل، سازه‌های پیش‌ساخته مدرن، تجلی فیزیکی اصول توسعه نرم‌افزار هستند: ماژولار، مقیاس‌پذیر (Scalable)، چابک (Agile) و مبتنی بر تجربه کاربری (UX).

خانه‌های آینده، درست مثل ماشین‌ها از خط تولید بیرون می‌آیند.

صنعت ساخت‌وساز (Construction) طبق آمارهای مکنزی، یکی از کم‌بازده‌ترین صنایع جهان در ۵۰ سال گذشته بوده است. در حالی که صنایع دیگر مثل خودروسازی یا الکترونیک به سمت اتوماسیون کامل رفته‌اند، ساختمان‌سازی همچنان به روش‌های قرون وسطایی (چیدن آجر روی آجر با دست) وابسته است. اما ظهور ConTech (تکنولوژی ساخت) این معادله را بر هم زده است.

در پارادایم جدید که به DfMA (طراحی برای ساخت و مونتاژ) معروف است، خانه شما دقیقاً مشابه یک خودروی تسلا یا یک گوشی آیفون، در خط تولید کارخانه ساخته می‌شود. ربات‌های دقیق برش‌های لیزری را انجام می‌دهند، عایق‌بندی‌ها تحت شرایط کنترل شده آزمایشگاهی تزریق می‌شوند و خطای انسانی به نزدیک صفر می‌رسد. نتیجه؟ سازه‌ای که در برابر زلزله رفتاری قابل پیش‌بینی دارد، درزهای حرارتی آن کاملاً مهر و موم شده و طول عمر مفید آن (Lifecycle) قابل تضمین است.

دنیای ساخت‌وساز، حالا بیشتر از خوشگلیِ نما به فکر طبیعت و کره زمین است.

نسل جدید مدیران تکنولوژی، دغدغه‌های محیط زیستی جدی دارند. خانه‌های سنتی بتنی و آجری، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کربن در جهان هستند (هم در مرحله تولید سیمان و هم در مرحله مصرف انرژی). ویلاهای پیش‌ساخته مدرن با استفاده از متریال‌های خشک، کامپوزیت‌های پیشرفته و چوب‌های فرآوری شده (Thermo-wood)، ردپای کربنی بسیار کمتری دارند.

علاوه بر این، تکنولوژی عایق‌بندی در این سازه‌ها (استفاده از فوم‌های پلی‌اورتان دانسیته بالا و پنجره‌های ترمال بریک)، باعث شده تا این خانه‌ها به استانداردهای "ساختمان انرژی صفر" (Net Zero Energy) بسیار نزدیک شوند. این یعنی با نصب چند پنل خورشیدی روی سقف، خانه می‌تواند تمام انرژی مورد نیاز خود را تامین کند؛ رویایی که برای خانه‌های سنتی با نشتی حرارتی بالا، دست‌نیافتنی است.

خانه‌های مدرن، با IOT  یا اینترنت اشیا سازگارتر هستند

شاید بزرگترین نقطه اشتراک این سازه‌ها با دنیای فناوری، پلتفرم بودن آن‌هاست. هوشمندسازی یک خانه سنتی، معمولاً به معنای تخریب دیوارها، داکت‌کشی‌های روکار نازیبا و درگیری با زیرساخت‌های فرسوده است. اما ویلاهای پیش‌ساخته مدرن، Smart-Ready طراحی می‌شوند.

در نرم‌افزارهای BIM (مدل‌سازی اطلاعات ساختمان) که برای طراحی این سازه‌ها استفاده می‌شود، مسیر عبور کابل‌های شبکه (CAT6/Fiber)، جایگاه سنسورهای دما و رطوبت، محل نصب هاب مرکزی خانه هوشمند و حتی زاویه تابش خورشید برای بهینه‌سازی سیستم‌های سرمایش هوشمند، از قبل پیش‌بینی شده است. ساکنین این خانه‌ها می‌توانند بدون هیچ دردسری، سیستم‌هایی نظیر Starlink (اینترنت ماهواره‌ای)، قفل‌های بیومتریک و سیستم‌های مدیریت انرژی مبتنی بر هوش مصنوعی را پیاده‌سازی کنند.

مفهوم دفتر کار سنتی، با تغییر سبک زندگی دیجیتال دگرگون می‌شود.

پاندمی کرونا نقطه عطفی در فرهنگ کاری جهان بود. کار از خانه (WFH) به یک استاندارد تبدیل شد و مفهوم مکان ثابت از بین رفت. بسیاری از برنامه‌نویسان، طراحان و مدیران محصول، اکنون خود را کوچ‌نشین دیجیتال می‌دانند. آن‌ها نمی‌خواهند سرمایه خود را در یک ملک ثابت که به زمین زنجیر شده، حبس کنند.

تصور کنید دفتر کار شما (Home Office) یک ویلای مدرن شیشه‌ای باشد که امسال در دل جنگل‌های هیرکانی نصب شده و سال بعد می‌توانید آن را دمونتاژ کرده و به سواحل جنوب یا کویر مرکزی منتقل کنید. این سطح از آزادی مکانی، دقیقاً همان چیزی است که نسل جدید به دنبال آن است. سازه‌های پیش‌ساخته به دلیل وزن سبک و ساختار ماژولار، این امکان را فراهم می‌کنند که "خانه" نه یک دارایی ایستا، بلکه یک ابزار دینامیک در خدمت سبک زندگی شما باشد.

معرفی تولید کنندگان این سازه‌های پیش ساخته در ایران

شاید تصور کنید که این سطح از تکنولوژی و کیفیت ساخت، صرفاً مختص بازارهای آمریکای شمالی یا اسکاندیناوی است. اما خوشبختانه اکوسیستم صنعتی‌سازی ساختمان در ایران، برخلاف تصور عمومی، بسیار پیشرفته و بلوغ یافته است. ایران به دلیل داشتن صنایع مادر قدرتمند (فولاد و پتروشیمی)، بستر مناسبی برای رشد این صنعت داشته است.

در حال حاضر، اکوسیستم سازه‌های پیش‌ساخته در ایران به چند لایه تقسیم می‌شود:

• لایه صنعتی و کلان: در این لایه، غول‌های صنعتی بزرگی همچون گروه صنعتی ماموت حضور دارند. این شرکت‌ها با تمرکز بر پروژه‌های ملی، سوله‌های عظیم و تریلی‌سازی، زیرساخت‌های فنی قدرتمندی را در کشور ایجاد کرده‌اند و بیشتر در حوزه B2B و پروژه‌های زیرساختی فعال هستند.
• لایه پروژه‌ای و کارگاهی: برندهای باسابقه‌ای مانند کانکس سامان و کانکس راکو در این بخش قرار دارند. تخصص اصلی این شرکت‌ها، تجهیز کارگاه‌های عمرانی، ساخت کمپ‌های اداری و سازه‌های کاربردی است. آن‌ها سال‌هاست که نیاز صنعت نفت، گاز و راه‌سازی کشور را با کیفیت بالا تامین می‌کنند.
• لایه لوکس و سبک زندگی (Lifestyle): اما در لایه سوم، که دقیقاً هدف صحبت ماست (یعنی ویلاهای مدرن شخصی با استانداردهای سیلیکون‌ولی)، بازیگران تخصصی‌تری حضور دارند. در اینجا دیگر بحث "خوابگاه کارگری" نیست، بلکه بحث "معماری"، "زیبایی‌شناسی" و "تکنولوژی" است.

یکی از پیشگامان این لایه سوم که رویکردی کاملاً متمایز و مبتنی بر مهندسی مدرن دارد، مجموعه ویلا کانکس است. تفاوت اصلی این مجموعه با بازیگران سنتی بازار، در فلسفه طراحی است. ویلا کانکس به جای تمرکز بر تولید انبوه سازه‌های ساده، تمرکز خود را بر روی شخصی‌سازی (Customization) و "کیفیت سکونت" گذاشته است.

این برند با درک نیازهای قشر مدرن و تکنسین‌های ایرانی، سازه‌هایی را طراحی می‌کند که از نظر بصری با ویلاهای لوکس بتنی برابری می‌کنند (استفاده از پنجره‌های قدی، ترموود، سقف‌های بلند)، اما در بطن خود، از تکنولوژی‌های پیشرفته ساخت و عایق‌بندی بهره می‌برند. در واقع ویلا کانکس توانسته است شکاف میان "قدرت صنعتی" (که در شرکت‌هایی مثل ماموت وجود دارد) و "ظرافت معماری" (که نیاز خریدار نهایی است) را پر کند.

 آینده سکونت، سخت‌افزاری نیست!

به نظر می‌رسد بازار مسکن در حال تجربه همان تحولی است که صنعت موبایل در سال ۲۰۰۷ با معرفی آیفون تجربه کرد. گذار از گوشی‌های دکمه‌ای (ساختمان‌های سنتی سنگین) به اسمارت‌فون‌ها (سازه‌های پیش‌ساخته هوشمند). خانه آینده، دیگر صرفاً یک سرپناه فیزیکی نیست؛ بلکه یک پلتفرم برای زندگی، کار و ارتباط است.

مدیران سیلیکون‌ولی زودتر از بقیه این سیگنال را دریافت کردند که در دنیای پرشتاب امروز، برنده کسی است که چابک باشد، نه کسی که سنگین‌ترین دیوارها را دارد. برای کسانی که در ایران به دنبال تجربه این سبک زندگی هستند، مسیر هموار شده است. زیرساخت‌های صنعتی وجود دارد و برندهای پیشرو، محصولات باکیفیتی را ارائه می‌دهند. شاید وقت آن رسیده باشد که قبل از امضای قرارداد ساخت یک ویلای سنتی و درگیر شدن در باتلاق چند ساله بنایی، به گزینه‌ای فکر کنید که کلید آن را ۴۰ روز دیگر تحویل می‌گیرید.